A
Она сидела на полу - Ф. Тютчев
На пода седнала сама с очи загледани във нищо се ровеше в куп от писма, като в студено пепелище. Държеше листите познати и гледаше ги онемяла, като душа от висината към изоставеното тяло. О, колко прелестен и скъп живот…