Наркотероризъм-Ще купите ли един молив?

 LÜTFEN UYUŞTURUCU VE ALKOL KULLANMAYINIZ�
ÇOCUKLARINIZI VE AİLENİZİ BU DÜNYADA YALNIZ BIRAKMAYIN�

Bu gün İstanbul’da hava çok soğuk. Öğrenciler okula girerken üstlerinde kalın paltolar var. Bense incecik bir montla okul önünde düzinelerce kurşun kalem satmaya çalışıyorum. Hava soğuk mu soğuk, Titriyorum. Elimdeki kalemleri havaya kaldırıp: "Bir kalem alır mısın?" diye herkese soruyorum.


İnsanlar çocuklarını ellerinden tutarak okula getirip bırakıyorlar. Üzerimdeki yırtık pırtık elbisemde gözlerini usulca gezdirerek, sanki beni sessizce aşağılıyorlar. Cadde üzerinde gelip geçenlerin arasından hiç kimse bana "selamünaleyküm", "merhaba" "günaydın" demiyor. Ama ben aldırmadan kalemlerimi satmaya çalışıyorum. Benim gibi kalbinde derin bir aşk yarası olan zavallıya neden selam versinler ki.


Birden bir ses "günaydın abi, bana bir düzine kalem verir misin?"
Kalemlerin içinden en güzelini bulup ona verdim. "Bu kadar çok kalemi ne yapacaksın" dediğimde, annesi babası olmayan fakir öğrencilere vereceğini söyledi. Sonra kalemleri alıp gitti. Bundan sonraki her geçişte bana selam verdi. Günler sonra, yanında genç bir adamla geçti. Daha sonra onunla nişanlandı, evlendi ve bir çocuğu oldu. Ama her gün ve her sabah üzerimde pis kokulu yırtık pırtık elbiseler olmasına rağmen bana "günaydın" dedi.


İstanbul’dan tayinim Mardin’e çıktı. Zaman; su gibi akıp geçti. Ve İstanbul özlemi kalbime gelip oturmuştu. Üsküdar da Kızkulesi’ni ve martıları seyre dalmak, Piere Loti’den İstanbul’u, Orhan Veli gibi gözlerim kapalı dinlemek istiyordum. Seneler sonra tekrar İstanbul’a döndüm. Artık zengin altında son model arabası olan genç bir iş adamı görünümünde idim. Yıllardır kalem sattığım yeri özlemiştim. Oradan tekrar geçmek istedim. Okulun önüne geldiğimde, benim yıllar önceki bağrışıma benzer bir sesle kalem satan bir kadın; "bir kalem alır mısınız?" diyordu. Yanına yaklaştığımda gözlerime inanamadım. O idi.


Merhaba dediğimde bana üzgün gözlerle bakarak, eşinin çok alkol aldığını, çocuğu ile birlikte alkollü bir durumda araba kullanırken, karşı taraftan gelen bir kamyonun altına girdiğini ve artık dünyada kimsesinin kalmadığını söyledi. Hayatla mücadelesini verirken çok zor şeyleri yaşadığını uzun zamandır iş bulamadığını, kendisinden hep başka şeyler istendiğini ve en sonunda yıllar önceki kalem satan Beni düşünüp, kalem satmaya karar verdiğini söyledi. Ve yine caddeden geçen ve onun üzerindeki eski yırtık elbisesine bakarak, onu aşağılayan insanlara yalvarırcasına bir sesle bağırmaya başladı:

 mr_canakin@hotmail.com

Наркотероризъм-Ще купите ли един молив?

МОЛЯ, НЕ УПОТРЕБЯВАЙТЕ АЛКОХОЛ И НАРКОТИЦИ

НЕ ОСТАВЯЙТЕ В ТОЗИ СВЯТ САМИ СВОИТЕ

СЕМЕЙСТВА И ДЕЦА

         Днес в Истанбул времето е много студено. Учениците влизат в училището с дебели палта. Но аз, само с едно тънко яке, се опитвам да продавам дузини моливи. А времето е толкова студено, че треперя. Вдигам моливите в ръцете си нагоре и питам всеки:

─ Ще купиш ли един молив?

         Хората, хванали децата си за ръце ги водят и ги оставят в училището. Поглеждат за кратко скъсаното ми облекло и като че ли малко ме пренебрегват. Никой от тези, които преминават през булеварда не казва „Здравей”, „Добро утро”. Но аз без да обръщам внимание на това се мъча продавам моливите си. Защо да поздравяват един нещастник като мен, който таи дълбока любов в сърцето си.

         Изведнъж един глас каза:

─ Добър ден, ще ми дадеш ли дузина моливи?

Намерих измежду моливите най-хубавия и го подадох. Попитах:

─ Какво ще правиш с толкова моливи?

         Каза, че ще ги раздаде на бедните ученици, които нямат родители. Взе моливите и си тръгна. И оттогава винаги, когато минаваше покрай ме  поздравяваше. Един ден мина покрай мен с един млад мъж. След известно време се сгоди и се омъжи се за него. Роди им се едно дете. Но всеки ден и всяка сутрин въпреки, че бях облечен в миризливи и скъсани дрехи ми казваше „Добро утро”.

         От Истанбул ме назначиха в гр. Мардин. Времето изтече като вода. Носталгията по Истанбул се загнезди в сърцето ми. Исках да наблюдавам „Момина кула” и чайките в Юскюдар. Исках да слушам Истанбул от Пиер Лоти със затворени очи, като Орхан Вели. След много години се върнах в Истанбул. Вече имах вид на млад бизнесмен, притежаващ последен модел лека кола. Тъгувах за мястото, където години наред продавах моливи. Когато дойдох пред училището чух глас, подобно на моя преди много години и видях една жена да вика:

─ Ще купите ли един молив?

         Когато приближих до нея не можах да повярвам на очите си. Беше тя.

         Поздравих я, тя ме погледна с тъжни очи и ми обясни, че съпругът й употребявал много алкохол. Един ден, когото в пияно състояние управлявал автомобила, в който е пътувал и детето им, се сблъскал с насрещно движещ се камион. Каза, че вече е останала сама но този свят. Каза, че е преживяла много трудности в борбата си с живота, дълго време не е могла да си намери работа, че винаги са искали други неща от нея. Накрая си спомнила за мен, как продавах моливи и решила и тя да продава моливи. И отново се обърна с молещ глас към хората, които минаваха по булеварда, и които виждайки я със стари и скъсани дрехи я пренебрегваха:

─ Ще купите ли един молив?

Джан Акън

 превод:Ахмет Каяджъ